Działalność teologiczna i kościelna Karola Bartha (1886-1968), bez względu na nasz osobisty stosunek do niego, pozostawiła po sobie dziedzictwo, obok którego nie można przejść obojętnie. W roku 2008 na całym świecie obchodzono 40. rocznicę śmierci tego bez wątpienia największego teologa ewangelickiego XX wieku. Różnie próbowano po śmierci Bartha w roku 1968 określić hasłowo jego dorobek. Przyjaciel Bartha z młodzieńczych czasów w Safenwil,  a zarazem jeden ze współtwórców teologii dialektycznej, Eduard Thurneysen (1888-1977), określił go Trubadurem łaski Bożej. Inni próbowali go wówczas zamknąć w ramy pojęć pozytywista objawienia, neoortodoksa, Ekumeniczny Pasterz Pasterzy (Pastor Pastorum Ecumenicus). Polski badacz Bartha określił go mianem obrońcy boskości ludzkiego Boga.
Nikt jednak przed 40 laty ani obecnie nie nazwie Bartha koryfeuszem etyki ewangelickiej XX wieku. To miejsce zostanie chyba na trwale przypisane Dietrichowi Bonhoefferowi. To nie oznacza jednak, że Barth miał na polu etyki niewiele do powiedzenia czy napisania. Na pewno napisał na temat etyki ewangelickiej więcej niż męczennik Kościoła, autor "Nachfolge", ale i waga jego wizji etyki wciąż jest chyba pomijana. Celem tego artykułu jest dokonanie rekonstrukcji głównych wątków myśli etycznej wielkiego Bazylejczyka. Najpierw ukazane zostaną wątki etyczne zawarte w programowym tekście Bartha – "Liście do Rzymian". Kolejnym punktem będzie omówienie programu etyki zawartego w opus magnum, czyli "Dogmatyce kościelnej".