U początku swej drogi teologicznej Barth dwukrotnie opublikował książkę pod tym samym tytułem. Jest to sławny "List do Rzymian," czyli komentarz do Pawłowej księgi Nowego Testamentu. Jest to jedna z najważniejszych książek teologii ewangelickiej XX wieku. Pierwsza jej wersja drukiem ukazała się w 1919 r. Powstawała w latach 1916-1918,  w czasie I wojny światowej, na plebanii w maleńkim Safenwil, z dala od wielkich ośrodków teologicznych tamtych czasów. Komentarz ten jest wcieleniem w życie przemyśleń powstałych we wczesnym okresie rozwoju teologicznego Bazylejczyka, w których towarzyszył mu bliski przyjaciel Eduard Thurneysen. Dzieło realizuje egzegetyczny postulat, który wypracowali obaj młodzi teolodzy i kaznodzieje, a który Barth opisał jako: „Próba, przy ponownym uczeniu się teologicznego ABC, by jeszcze raz... zająć się lekturą i wykładem Pism Starego i Nowego Testamentu”.
Barth napisał także, że w czasie pisania Listu do Rzymian czytał Pawłowe pismo w sposób całkowicie dla siebie nowy i odkrywczy: „Zacząłem je czytać, jakbym nigdy wcześniej tego nie robił”. Już w roku ukazania się książki drukiem Barth przystąpił do ponownej pracy nad jej tekstem, poddał go głębokiej rewizji i jak sam stwierdził, z poprzedniej wersji „nie pozostał niemal kamień na kamieniu”. Pracę ukończył w roku 1921, a książka ukazała się po raz drugi w 1922 r.