Hermeneutyka Karola Bartha zrodziła się w specyfcznym kontekście, który związany był z teologią liberalną, skompromitowaną w okresie I wojny światowej. Barth jako ewangelicki duchowny działający w 1914 r. w robotniczej dzielnicy Safenwill szwajcarskiego kantonu Aargau, ze zdumieniem zauważył, że zdecydowana większość jego niemieckich nauczycieli w Niemczech – m.in. Adolf von Harnack, Wilhelm Hermann czy Adolf Schlatter – podpisało odezwę 93 niemieckich intelektualistów skierowaną „Do świata kultury”, która zaprzeczała współwinie Niemiec za rozpętanie wojny. Ostatecznie sygnatariusze odezwy własnymi nazwiskami i honorem zagwarantowali, że Niemcy będą walczyć do końca „jako naród cywilizowany, dla którego testament Goethego, Beethovena czy Kanta jest tak samo święty jak ojcowizna i ziemia”. Według Bazylejczyka ów nieszczęsny manifest podważył wiarygodność teologii liberalnej, która ukształtowała go jako teologa.
Przywołane doświadczenie rozczarowania teologią oraz teologami liberalnymi uległo spotęgowaniu i pogłębieniu, gdy Barth wraz z Eduardem Thurneysenem – jako praktycy zanurzeni w życie parafalne – zauważyli, że teologia liberalna nie daje im odpowiednich narzędzi, które pozwoliłyby podołać wyzwaniom czasów. Chodziło o pełnienie służby zwiastowania Słowa Bożego, a także o realizację posługi duszpasterskiej czy też zmagań z wyzwaniami stawianymi przed szkolną katechezą. To niebywałe wyczucie Bazylejczyka na praktyczne, duszpasterskie potrzeby będzie cechować całą jego teologiczno-naukową działalność. „Od początków swej twórczości nurtuje go pytanie: jak dzisiejszy człowiek mówić ma o Bogu? Jak głosić kazania? Teologia przecież to nic innego niż głoszenie Ewangelii”.