70 lat temu, w maju 1939 r., zmarł jeden z najwybitniejszych duchownych Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w Królestwie Polskim i RP ks. dr Aleksander Schoeneich. Urodził się 9 lutego 1861 r. w Warszawie, w rodzinie luterańskiej. Jego rodzicami byli Edward Schoeneich i Emilia z domu Wanke. Ojciec prowadził gospodarstwo owocowo-warzywne wraz z wiatrakiem przy dzisiejszej ulicy Bema w Warszawie. W 1881 r. Aleksander Schoeneich ukończył rosyjskie gimnazjum w rodzinnym mieście. Służbę duchownego wybrał pod wpływem proboszcza macierzystego zboru pod wezwaniem Świętej Trójcy, ks. Leopolda Otto, znanego z postawy niepodległościowej. Wykształcenie wyższe zdobył na uniwersytecie w Dorpacie (obecne Tartu), gdzie studiował teologię ewangelicką, flozofę i religioznawstwo. Za pracę dyplomową, poświęconą Analizie biblijno-teologicznej Pawłowej nauki o Komunii Św., otrzymał złoty medal. Krótko po ukończeniu studiów, w lutym roku 1886, objął funkcję wikariusza w rodzinnej parafi. Jednocześnie pracował jako kapelan wojsk carskich, odprawiając nabożeństwa oraz sprawując opiekę nad żołnierzami Łotyszami i Estończykami. W tym samym czasie był administratorem parafii Stara Iwiczna.
17 czerwca 1888 r. ks. Schoeneichka wybrano na proboszcza Parafi Ewangelicko – Augsburskiej w Lublinie z fliałem w Końskowoli, przy której działał też fliał Kościoła Ewangelicko – Reformowanego. W rzeczywistości wspólnota miała charakter dwuwyznaniowy, a wśród najwybitniejszych i najbardziej zasłużonych członków zboru byli ewangelicy wyznania reformowanego. Ks. Schoeneich pozostał w Lublinie do śmierci. We wszystkich lubelskich szkołach uczył religii ewangelickiej, a w gimnazjum handlowym, założonym na początku XX w. przez ewangelickich przemysłowców i działaczy społeczno-kulturalnych Vetterów, także języka niemieckiego i propedeutyki flozofii.